in

‘Mijn moeder overleed aan corona en werd maar 58 jaar oud’

In deze serie laat RTL Nieuws de nabestaanden praten over hun geliefden die op de corona zijn gestorven. Ditmaal een eerbetoon aan Jolande van Hazendonk (58) uit Harmelen.

Dochter Kyra (27):

“Toen mijn relatie een paar jaar geleden afgelopen was, vroeg mijn moeder waarom ik niet naar huis was verhuisd. Dat heb ik gedaan. Een geweldige beslissing. Elke dag was een feest. Ze was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin.

Mama was pas 58 jaar oud. Haar eigen moeder en vader leven nog. Veel te jong, maar ze maakte het beste van het leven. Haar motto was: Je bent nooit te oud om te leren. Ze was een groot voorbeeld voor mij.

Op 34-jarige leeftijd ging ze bijvoorbeeld sociale pedagogie studeren terwijl ze drie kleine kinderen kreeg. Twee jaar geleden nam ze motorlessen om een lang gekoesterde droom te vervullen. Ze kocht een Harley zodat ze met mijn vader kon rijden. Later volgde ze ook een cursus Engels en nam ze gitaarles. Ze was altijd bezig”.

“Mijn moeder is al 21 jaar lang een activiteitenadviseur in verschillende verpleeghuizen. Ze organiseerde allerlei activiteiten voor de bewoners. Handwerk, feesten, sportlessen, speelmiddagen, ze dacht altijd aan iets nieuws, hoe creatief ze ook was. Elk jaar organiseert ze ook het Sinterklaasfeest. Mijn vader was Sinterklaas, de kinderen mochten de Pieten spelen. Dat was een geweldige tijd.

Ze werkt al twee jaar in het Gaza Home Care Centre in Harmelen, de plek waar ze is geboren en tot het einde toe heeft gewoond.

Hoe kwam ze aan de corona? Natuurlijk was deze vraag in je gedachten, vooral in het begin. We hebben er veel over gepraat met de familie. Er zijn zoveel mogelijkheden, maar helaas krijgen wij, net als vele anderen, nooit een antwoord op deze vraag.

LEES OOK!
Clarissa Bowers, één van de knapste verpleegsters gaat uit de kleren (foto’s)

En wat heeft het voor zin? Je kunt de tijd niet terugdraaien. Wat er ook gebeurd is, het is nooit met opzet gebeurd. Het is dat vreselijke virus. We komen er nooit achter, en we krijgen onze moeder er nooit meer mee terug. Daarom hebben we de vraag losgelaten.

“Mijn moeders motto: Je bent nooit te oud om te leren.”

“In de week van 16 maart kreeg mama haar eerste symptomen. Het was de tijd dat premier Rutte zijn eerste persconferentie gaf. Het begon met een blaasontsteking. We dachten niet direct aan corona. Ze was zelf altijd erg nuchter. Ze is nu heel nuchter. Ik weet zeker dat het de griep was, het zou overgaan. De dag voordat ze ziek werd, had ze haar fiets klaar voor een nieuw seizoen.

Mijn moeder was een beetje astmatisch, maar verder heel gezond. Ze had krampen voor haar astma en kreeg extra krampen voor de hoestbuien. Ze voelde zich wat beter, maar na het weekend werd het steeds slechter. De Oomphs hielpen niet meer, dus belden we woensdag weer de dokter. Het zuurstofgehalte in haar bloed was zo laag dat ze met piepende banden naar het Sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein werd overgebracht.

Een dag later hoorden we pas dat het een corona was. Vreemd genoeg was dit nogal een opluchting voor mijn moeder; toen hoefde ze zich er niet meer druk over te maken. Nu weten we beter.

LEES OOK!
Mama filmt baby die kronkelt van de pijn. Dan ziet ze recht in het zicht het ondenkbare!

“Het trieste is dat onze hele familie, inclusief mijn broer die thuis woont, in quarantaine moest worden geplaatst. “Dus we konden ze niet bezoeken. Mijn oudste broer en zijn vriendin, die in de buurt wonen met hun kinderen, deden de boodschappen en lieten de hond Olly uit.

Mijn moeder moest er zuurstof in doen: Haar zuurstofgehalte werd steeds slechter. De eerste dagen was ze op een normale afdeling en leek ze snel te herstellen. Toen sloeg de corona weer hard toe. Het is zo’n meedogenloos virus. Het is dodelijk.

Op maandag de 30e moest ze naar de ic. Mijn neef en zijn vrouw maakten zelfs een gezicht om haar te vertellen dat ze in verwachting waren van een baby. Ze was er zo blij mee. Een week later werd ze in een coma gelegd en geventileerd. Het gevecht werd te zwaar voor haar. Op maandag 13 april werd onze grootste angst werkelijkheid. Haar longen zaten vast en haar organen hadden het één voor één opgegeven. De artsen konden haar niet meer redden”.

“Als de corona eenmaal in het lichaam zit, neemt het virus zijn gang. Het is zo beangstigend.”

“Met de hele familie zaten we rond haar bed toen ze voor het laatst adem haalde. Ik hield haar hand vast bij mijn vader. Uiteindelijk stierf ze – althans dat dachten we – maar haar hart klopte nog steeds. Het was een bewijs; haar hart klopte voor anderen tot de laatste keer, maar ze had geen kracht meer voor zichzelf.

Man en vrouw aangevallen door meisjes

Vrouw laat zich met een trechter voeren door haar vriendje zodat ze de dikste op aarde kan worden