in

Familie denkt dat 11-jarige dochter hersendood is. 4 jaar later wordt ze wakker en choqueert iedereen met eerste woorden…

Victoria Arlen werd als drieling geboren, samen met haar twee broers. Als klein meisje hield ze van dansen en was extreem getalenteerd in sporten. Ze was een erg beloftevol, energiek kind. Maar toen ze 11 jaar oud was, begon ze zorgwekkende griepsymptomen te vertonen. Ze viel verschillende keren flauw en kreeg pneumonie.

Twee weken later was ze van de borst naar beneden verlamd.

Langzaam maar zeker begon haar lichaam uit te vallen. Een ernstige ontsteking van haar hersenen en ruggenwervel verwoesten haar hele leven. Haar familie kon alleen maar lijdzaam toezien en toekijken hoe Victoria haar vaardigheid verloor om te praten, te eten of vrij te bewegen.

Maar haar ongelofelijke verhaal was allesbehalve over. Wat er vier jaar later gebeurde, zou haar familie en de dokters diep schokken.

In 2006, toen Victoria 11 was, begon ze geleidelijk in coma te vallen, nadat ze aanvankelijk alleen maar griepachtige symptomen had. Ze had geen controle over haar armen, kon niet goed slikken en geraakte niet uit haar woorden.

Het was alsof iemand het circuitbord van haar hersenen langzaam had uitgeschakeld. Ze gleed langzaam weg.

Dan werd alles donker.

Victoria bracht vier jaar “gevangen” in haar lichaam door. De dokters legden haar familie uit dat ze in vegetatieve staat was. Ze werd gevoed door een voedingstube om haar in leven te houden. Haar ouders kregen al snel te horen dat het onwaarschijnlijk was dat ze ooit weer zou herstellen.

“We zijn haar kwijt”, zei haar moeder Jacqueline.

Wat niemand wist, was dat Victoria haar geliefden rond haar ziekenhuisbed gewoon kon horen. Twee jaar nadat ze in coma was gevallen, werd ze mentaal terug “wakker”, maar ze kon haar lichaam niet bewegen. Ze kon gesprekken rond haar horen en wilde reageren, maar haar lichaam zou de bevelen niet uitvoeren.

Victoria had geen manier om de mensen te vertellen wat er aan de hand was.

Op dat moment hadden de dokters de zeldzame ziekte ontdekt die de ontsteking van haar hersenen en ruggenwervel veroorzaakte.

Ze hoorde de dokters tegen haar familie zeggen dat ze effectief hersendood was. Ze zou de rest van haar leven in een vegetatieve staat blijven.

“Maar mijn ouders bleven in me geloven. Ze installeerden een ziekenhuiskamer in ons huis in New Hampshire, en zorgden voor me. Mijn drie broers – ik ben een drieling en heb een oudere broer – praatten met me en hielden me op de hoogte over wat er buiten mijn kamer aan de hand was. Ze moedigden me aan om te vechten en sterker te worden. Ze wisten niet dat ik hen kon horen, maar dat kon ik”, zei Victoria.

In 2010 was Victoria eindelijk helemaal uit haar vegetatieve staat.

Het begon allemaal in december 2009, toen ze voor het eerst oogcontact kon maken met haar moeder. Vanaf dat moment begon ze geleidelijk aan weer tot leven te komen. Ze was in staat om haar vinger te bewegen, en enige tijd later kon ze zelfs met haar hand zwaaien. Dan kon ze woorden vormen, en woorden werden zinnen.

Lees ook  Dit is dus waarom Kim Feenstra zo’n gek stemgeluid heeft

Ze begon zelfstandig pudding te eten, en vervolgens at ze haar eerste steak in jaren. Victoria was in staat om haar eerste mobiele telefoon vast te houden, en leerde wat het betekende om iemand te “porren” op Facebook.

Maar ondanks de ongelofelijke vooruitgang bleef er een ding dat ze niet kon doen: haar benen bewegen.

Victoria kreeg te horen dat de zwelling in haar hersenen en ruggenwervel permanente schade had veroorzaakt. Ze zou voorgoed van haar middel naar beneden verlamd blijven.

Elke specialist vertelde haar hetzelfde: “Je zult er aan moeten wennen om in een rolstoel te zitten.”

Maar Victoria toont wilskracht zoals weinig anderen. Ze vocht om de onmogelijke verwachtingen te overtreffen.

Toen de dokters haar zeiden dat ze nooit meer zou wandelen, weigerde ze hen te geloven. Victoria wist dat ze niet voorbestemd was om haar hele leven in een rolstoel door te brengen. Ondanks haar winnaarsmentaliteit had Victoria het moeilijk om verdere vooruitgang te maken. Toen ze in haar rolstoel naar de middelbare school terugkeerde, werd ze door enkele personen gepest.

Ze had er naar uitgekeken om terug naar school te gaan, maar na haar eerste dag zei ze dat ze nooit wilde terugkeren.

Victoria kwam thuis, helemaal verwoest en op het punt om in tranen uit te barsten. Die dag, beloofden haar ouders dat ze er alles aan zouden doen om hun dochter te helpen om haar zelfvertrouwen terug te winnen.

Die belofte zouden ze houden en nooit de hoop verliezen.

En hoop was het enige wat Victoria had. Een bepaalde quote kenmerkte haar strijd tijdens deze periode: “Optimisme is het geloof dat leidt tot succes. Niets kan gedaan worden zonder hoop en vertrouwen.”

Dan zou eindelijk het keerpunt aanbreken.

Omdat ze langs een meer was opgegroeid en al vroeg had leren zwemmen, was Victoria geen vreemde voor water. Toen ze 10 jaar oud was had ze zich aangesloten bij een zwemclub en had verschillende wedstrijden gezwommen.

Terwijl ze van haar ziekte herstelde, dacht Victoria dat ze nooit meer zou kunnen zwemmen. Ze dacht dat het onmogelijk was om haar benen te gebruiken.

Maar haar broers dachten daar anders over. In 2010 gooiden ze haar in het familiezwembad. Aanvankelijk was ze doodsbang, maar dit was het duwtje dat ze nodig had.

Tijdens het zwemmen was Victoria verlost van haar rolstoel, en tot haar eigen verrassing was ze een goede zwemster gebleven.

Meer nog, het water gaf haar niet alleen vrijheid, maar ook zelfvertrouwen.

In de zomer van 2012, toen Victoria 17 jaar oud was, maakte ze deel uit van het Amerikaanse team dat aan de Paralympics deelnam. Ze bracht drie zilveren medailles en goud op de 100 meter vrije slag meer naar huis. In die laatste discipline vestigde ze ook een wereldrecord.

Toen ze van Londen naar huis terugkeerde, wist de hele wereld wie ze was. Victoria werd uitgenodigd als spreekster en mensen begonnen haar te herkennen in de supermarkt. Ze begon haar verhaal te doen aan televisiejournalisten en magazines. Ze werd voor miljoenen wereldwijd een echte inspiratie.

Lees ook  Klok van kerk stopt na 240 jaar met luiden en dat allemaal omwille van één enkele klacht.

Er was echter nog altijd een ding dat haar dwarszat. Die rolstoel.

In 2013 verhuisde Victoria naar San Diego om deel te nemen aan het Project Walk programma, dat verlamde personen helpt om terug op hun benen te staan.

“Mijn moeder en ik verhuisden tijdelijk naar San Diego en woonden bij familie zodat ik elke dag kon trainen. We beseften dat dit de plaats was die me kon helpen, maar we wilden geen honderden kilometers van mijn broers en papa wonen. Dus, om hun belofte te houden, opende mijn familie de eerste Project Walk franchise aan de Oostkust”, zegt Victoria.

Specialisten in het ziekenhuis zeiden dat ze nog altijd sceptisch zijn over de vaardigheid van Victoria om terug te wandelen.

Een dokter vertelde de ouders “dat hij er zijn huis niet voor zou hypothekeren.” Ze antwoordden door precies dat te doen, zodat ze een Project Walk Boston konden openen.

Op 11 november 2015 zette Victoria haar eerste pasjes.

Ze werd in een harnas boven een loopband gehouden, met twee coaches die haar benen hielpen bewegen.

Op dat moment was het zes jaar geleden dat ze “wakker” geworden was. Haar benen waren door verschillende dokters dood verklaard. Maar Victoria stond elke dag op en trainde zes uur om haar doel te bereiken.

Langzaam begon ze terug gevoel te krijgen in haar benen. Ze begon terug te stappen aan de hand van krukken.

Vijf maanden later, op 3 maart 2016, had ze de krukken niet meer nodig en kon ze zelfstandig de ene voet voor de andere zetten.

“Ik kan niet zeggen dat elke dag perfect is. Wandelen is nog altijd een uitdaging en ik heb nog altijd een aanzienlijke beperking. Maar mijn strijd is nu minder zichtbaar”, legde ze uit.

Alleen haar coach en familie kennen de waren omvang van de schade, en de inspanningen die het vergt om elke dag te blijven vooruitgaan. “Maar dat is het allemaal waard. Het is 10 jaar geleden sinds ik iemand in de ogen kon kijken, in plaats van altijd op iedereens achterwerk te moeten kijken.”

Toen Victoria voor het eerst uit haar rolstoel opstond, wist ze niet wat ze moest denken.

Ze was onzeker hoe mensen zouden reageren.

“Maar dan besefte ik dat dit mijn strijd was en van niemand anders, en misschien kan het hoop geven voor mensen die we het meest nodig hebben.”

Vandaag vond Victoria haar nieuwe identiteit na 10 turbulente jaren. Ze is een gouden medaillist van de Paralympics, programmaleider voor de ESPN sportzender en bovenal overleefster.

Wat een ongelofelijk verhaal van een dappere, sterke en inspirerende vrouw! Het minste wat we kunnen doen is haar verhaal DELEN met onze vrienden en familie om hen een kans te geven zich door haar verhaal te laten inspireren!

DEZE BRUID BEZORGDE HAAR NICHTJE EEN ONVERGETELIJKE AVOND!

Vrouw wordt wakker met raar gevoel in haar oor. 9 dagen later doen dokters verschrikkelijke ontdekking…