in

Christina ontsnapte aan de ‘Kinderen van God’: “Ik moest met een Getrouwd koppel slapen toen ik 11 was”

Ze was getuige van pr*stitutie, geweld en duiveluitdrijvingen vooraleer ze oud genoeg was om alleen boodschappen te doen, maar Christina Babin wist na twintig jaar toch te ontsnappen aan de sekte waarin ze opgroeide. Al draagt ze daar nog steeds de littekens van.

Elf jaar oud is ze wanneer ze opgedragen wordt een getrouwd koppel te volgen naar hun slaapkamer en “ervan te genieten”. Christina wist exact wat er van haar verwacht werd, want ze was opgegroeid met de doctrine van de ‘Kinderen van God’, een sekte waarin de mannen met kinderen mochten slapen en de vrouwen nieuwe – mannelijke – leden moesten aantrekken.

Toen het voorbij was voelde ze zich opgelucht, en tegelijkertijd ontzettend schuldig omdat ze er niet van genoten had. “Dat is maar een indicatie van hoeveel controle en overtuigingskracht er was. We werden verteld dat s*ks goed was en dat we ervan zouden moeten genieten”, ook al was het dan met een volwassen man die ze niet kenden… “Achteraf hoorde ik de man zeggen: ‘Dat voelde zo verkeerd’. Ik wil niet minimaliseren wat zij gedaan hebben, maar ze waren duidelijk ook gebrainwasht.”

Christina is niet de enige die wist te ontsnappen. Ook Dawn Watson deelde al het verhaal van haar ontsnapping om andere slachtoffers een hart onder de riem te steken.
Het zou nog elf jaar duren voor Christina de sekte kon ontvluchten en zo in de voetsporen kon treden van bekende ex-leden als Rose McGowan, Joaquin en River Phoenix en de gitarist van Fleetwood Mac, Jeremy Spencer. In die tijd zou ze nog twee gelijkaardige ervaringen hebben, en die hebben littekens nagelaten. Toch weigert ze het leven van het eeuwige slachtoffer te leiden.

Leven na de sekte

“Nu geniet ik ervan om met blote voeten door het gras te wandelen, en als ik een sproeier zie op de lokale golfbaan, wil ik erdoorheen rennen.” Het is haar manier om een verloren kindertijd goed te maken.

Een onbekende arbeider in de commune van de ‘Kinderen van God’ in Texas.
Het was haar echtgenoot die haar hielp ontsnappen, ook al had ze hem ook leren kennen in een commune. Toen Christina zwanger was, moedigde hij haar aan om haar familie te bezoeken, waar ze een idee kreeg van een normaal gezinsleven. Toen de sekte het koppel vroeg hun kindje na de geboorte aan hen over te dragen, vonden ze de moed om te vluchten.

Lees ook  Leider van ergste kinderlokkersbende van Engeland “getekend voor het leven” na aanval in de gevangenis.

Het was Christina’s eigen moeder die haar kinderen al op heel jonge leeftijd in de sekte had geïntroduceerd, maar Christina weigert boos te zijn op haar. “Ik kan die woede toch niet vasthouden, welk nut zou dat dienen? Alles wat ik voel voor voormalige sekteleden is een gevoel van medelijden. Zij moeten leven met wat ze hebben gedaan terwijl ik ben doorgegaan met mijn leven. Ik heb vier prachtige kinderen en ik ben zo dankbaar voor elke dag die ik in vrijheid kan leven.”

De ‘Wet van Liefde’

Christina was een baby en haar broer amper twee toen hun moeder toetrad tot de sekte, waarvan elke commune uit drie tot twintig gezinnen bestond. Toen Christina acht werd, liet sekteleider David Brandt Berg haar kennismaken met de ‘Wet van Liefde’, die mannen toestaat met iedereen te slapen.

Christina en de andere kinderen werden er vaak op uit gestuurd om te bedelen. Haar eerste herinnering is die aan haar tijd in een commune op Jamaica, waar ze jaloers was op de lokale kinderen die “lachend in het rond renden en er vrij uitzagen”.

Het contrast met haar eigen leven kon niet groter zijn. Kinderen in de sekte werden om 7 uur ’s ochtends gewekt voor gebeden. Daarna moesten ze urenlang bedelen, waarna het tijd was voor huiswerk terwijl ze vaak ook nog voor de jongere kinderen moesten zorgen. Elke dag stond er een uur sport op de planning, maar niets te hevig, want ziekenhuisbezoeken zouden tot vragen kunnen leiden en dat moest te allen prijze voorkomen worden.

Verhaaltjes voor het slapengaan kenden ze niet, of wel, maar dan waren het beangstigende verhalen over de naderende apocalyps. “We kregen te horen dat mensen ons niet begrepen, dat het einde van de wereld eraan kwam en we zouden sterven als martelaren, neergeschoten door buitenstaanders. Alsof het geweld en het s*ksueel m*sbruik niet elke dag gebeurde.”

“Ik heb een jongen geslagen zien worden omdat hij simpelweg fronste in plaats van lachte, en een jongen door een papieren raam in Japan gegooid zien worden omdat hij niet stopte met huilen.”

Lees ook  Meisje (3) maakt tekening van haar denkbeeldige vriendin. De omschrijving ernaast jaagt iedereen de stuipen op het lijf

Emotionele robots

De sekteleden leefden grotendeels afgesloten van de buitenwereld.
“Het enige moment waarop we mochten huilen, was wanneer we gestraft werden. Meteen daarna moest het stoppen. We werden getraind om emotionele robots te worden, altijd gelukkig, altijd lachend, wat er ook gebeurde.”

“Boeken lezen of films kijken was niet toegestaan, behalve ‘The Sound of Music’, want daarin waren de kinderen altijd vrolijk. Ondertussen was ik altijd bang en plaste ik daardoor lang in bed. Dat probeerde ik echter te verbergen want het werd gezien als een teken dat de duivel bezit van je genomen had, en die moest eruit geslagen worden.”

Op kamp voor twee jaar

Toen Christina twaalf was, werden zij en haar broer ‘op kamp’ gestuurd naar Japan, zonder hun moeder. Het kamp zou maar een maand duren, zo werd hen verteld. Uiteindelijk bleven ze er twee jaar lang. Christina werd er naar verschillende communes gestuurd en nog tweemaal verkr*cht. “De sekte trok randgevallen, drugsverslaafden en mensen met mentale problemen aan. Daarom namen ze vaak ook een andere naam aan.” Dat zou later nog een probleem worden wanneer de slachtoffers hun m*sbruikers wilden aangeven.

Nadat Christina en haar broer eerst nog naar een kamp “als een gevangenis” in Manila werden gestuurd en 18 maanden later op het vliegtuig gezet werden naar Guam, zou ze terug naar huis mogen gaan in Californië. Daar werd als eerste werk haar paspoort verbrand. “Ze hebben mijn verleden verbrand, hun manier om geheim te houden wat ze deden.”

‘De Familie’

Midden de jaren ‘80 veranderde de sekte van naam. Van toen af zouden ze enkel nog ‘De Familie’ heten, omdat ze als ‘de Kinderen van God’ al onderzocht werden. David Brandt Berg, de leider van de sekte, leefde toen al ondergedoken en dicteerde zijn ‘leer’ via brieven en foto’s aan zijn volgelingen. In 1993 moest hij vluchten voor de autoriteiten en een jaar later zou hij sterven op zijn 74. Er volgden arrestaties in meer dan 130 communes, maar heel veel jonge slachtoffers konden niet zeggen wie hen mis-bruikt had.

Man heeft vrouw vermoord en haar drie kinderen vastgebonden: Na uren op dak van appartement te staan is hij eindelijk overmeesterd

Prima beelden Gucci petje word door de politie keihard tegen de vlakte geklapt